Fietsnieuws

Virtueel fietsen

Gepubliceerd door Jan Verheijen
Op dinsdag, 01 maart 2016

Virtueel fietsen

Een tijdje geleden was een geheim elektromotortje op een fiets een hot item op alle nieuwspagina's. Mag niet dat motortje, geloof ik, maar dat kan me niet schelen. Het meisje dat ermee betrapt werd, huilde tranen met tuiten en ik had met haar te doen. Maar ja, het mocht niet van de spelleiders zoals ik hen maar even voor het gemak noem. Dat zijn mensen die ik niet begrijp, maar ik hoef ook niet alles en iedereen te begrijpen. Door regen en modder fietsen met elektroaandrijving, foei. En het was nog koud ook. Mechanische doping werd het genoemd.

Begin jaren zestig schreef Godfried Bomans in een van zijn humoristische schetsen over een wedstrijd die was uitgeschreven voor snelwandelaars: ‘De twee eerste prijzen, elk van tienduizend gulden, vallen toe aan degenen die het er het eerste zijn en dus het minste onderweg hebben opgemerkt. Beide stumperds, die met de tong op de grond in Lizard aankomen, die niets onderweg gezien en van geen enkel uitzicht genoten hebben, ontvangen in plaats van een strenge berisping een bedrag van duizend pond, tot verrukking van alle Engelsen in het algemeen en van hun huisarts in het bijzonder’.

Wie mij kent, weet dat ik helemaal niets heb met wedstrijdsport, sterker nog met geen enkele vorm van vrijetijdsbesteding waarin competitie enige rol speelt. Als ik per ongeluk naar een sportuitzending kijk, geldt uitsluitend bewondering voor een knappe omhaal, kopbal vanuit een onmogelijke hoek of een atletische duik van de keeper. Niet het elftal met de meeste doelpunten maar met de fraaiste zou men wat mij betreft tot winnaar moeten uitroepen. Toch ook een competitief element zult u zeggen. Wielrenners mogen van mij onderweg afstappen om in alle rust een fotootje te maken van de hen omringende landschappelijke schoonheid of om met een fan te poseren voor een selfie. Ik zou het aanmoedigen wanneer zij even pauzeerden om uitgebreid van een plaatselijk culinair hoogstandje te genieten of zouden afdalen in een eeuwenoude wijnkelder om daar de trots van de streek te proeven. Een heel ander beeld van spelletjes dus en nu ik dit hier noteer, voel ik dat ik een vage denkfout maak, maar weet niet welke.

Ondertussen ben ik blij met het motortje dat zo knap verborgen zit in het voorwiel van mijn Expressive-SE en met de accu die gecamoufleerd wordt door het achterlicht dat je van kilometers afstand al ziet. Hierdoor voel ik me op een slecht verlichte weg uiterst veilig. Afgelopen maanden heb ik me ook door de regen en de modder voortbewogen. En koud dat het was! In de winter draaide ik minder kilometers dan in de daaraan voorafgaande seizoenen. Daarin zal ik wel geen uitzondering zijn. Vijftig kilometer per week gemiddeld is niks om trots op te wezen. Wel maakte ik een paar duizend virtuele kilometers gekluisterd aan het beeldscherm van mijn Mac. Moet ik even uitleggen:

Ik geniet van computerprogramma's waarmee je thuis bij de warme kachel de mooiste fietstochten kunt uitzetten, zogenaamde voorpret. In mijn favoriete fietsland kom je af en toe een flink uit de kluiten gewassen berg tegen. Meestal moet je daar overheen, af en toe is er een tunnel. Heerlijk om daar met hulp van Google Street View doorheen te karren. Wanneer je in het echt een eind opgeschoten bent, hoor je opeens een naderende auto. Zit die achter je of komt hij uit de tegenovergestelde richting? Bij zo’n situatie in werkelijkheid, zeg maar analoog, ga ik op de streep rijden, niet midden op de weg natuurlijk, maar op het randje. Letterlijk. Heb je bij ons niet zo, lange tunnels: fietsers en automobilisten op dezelfde weg in de hoop dat het allemaal goed gaat. Minitunneltjes wel. Als je pech hebt met een flinke plas water in het midden. En carpaaltunnels. Weet ik nu alles van. Ben ook beslist niet de enige fietser die daar last van had. Eind december was de operatie aan mijn andere hand en als de lente komt, kan ik eindelijk fietsen zonder dat een van die twee onderweg in slaap sukkelt.

Voor wie lekker ontspannen door Rome wil fietsen, heb ik nog een tip. Op 29 juni wordt daar de feestdag gevierd ter nagedachtenis aan de apostelen Petrus en Paulus. Op die dag mogen er geen auto’s door de stad rijden. Bij toeval ontdekt toen ik op die dag in 2000 begon aan mijn terugreis vanuit Rome naar Nederland. Je moet dan natuurlijk niet op het Sint Pietersplein gaan fietsen. Magnie! Op andere dagen ook niet, zo weet ik eveneens uit ervaring.

Maar nu geniet ik dus van de lol vooraf. Google Earth biedt de mogelijkheid om een uitgestippelde route in een zelfgekozen tempo op de computer na te rijden of te vliegen. Dat uitstippelen gaat weer heel gemakkelijk met een ander programma: Garmin Basecamp. Gewoon je vervoersmiddel kiezen en begin- en eindpunt instellen. Het aardige is bovendien dat je door eenvoudig slepen de track of route helemaal naar eigen idee kunt veranderen. Inmiddels heb elk weggetje tussen Rome en Nederland alweer in kaart gebracht. Af en toe breng ik een avondje door met ‘finetunen’. Het kind in mij speelt graag, bovendien vind ik het een sympathieke vrijetijdsbesteding. En helemaal zonder motor, want mijn harde schijf is van het type SSD. Of telt dat ergens knap verstopte ventilatortje in de backupschijf ook mee?

Over de auteur
Jan Verheijen uit Gaanderen, gepensioneerd kunstdocent en Rome-fietser.

Mijn liefde voor het fietsen is een laatbloeier. In 1998 maakte ik mijn eerste fietstocht naar Rome. Deze onderneming was ingegeven door het verlangen om de trip die mijn vader in 1928 maakte, na te fietsen. Zijn destijds geschreven reisverslag was een belangrijke leidraad bij mijn eerste grote tocht. Tegenwoordig maken mijn vrouw en ik regelmatig tevoren uitgestippelde dagtochtjes van rond 50 kilometer met een GPS-je op het stuur. Op de Expressive SE-premium hoop ik een fors aantal kilometers af te leggen.

Impressie

Af en toe breng ik een avondje door met ‘finetunen’

MULTICYCLE

Bekijk onze nieuwe
collectie fietsen op de website

Social media

U kunt dit artikel eenvoudig delen via social media.