Fietsnieuws

Carnaval, fysiotherapie en Olympisch zilver

Gepubliceerd door Jan Verheijen
Op woensdag, 24 augustus 2016

Buitenlandse MC-fans

Tijdens een kort vakantietripje beleefde ik met mijn Expressive SE enkele avonturen waarbij we stevig aan de bak moesten. Samen trotseerden we een aantal 'cols' en daar had ik als plattelander tevoren wel een beetje tegenop gezien. Soms moet je even je grenzen verleggen en dat deden we nu letterlijk in het Duitse Sauerland. Net zoals in Italië bij plaatsnamen die eindigen op -monte is het in Duitsland oppassen geblazen met steden en dorpen die de uitgang -berg hebben. Schmallenberg ging nog wel, maar op weg naar Altastenberg fietste mijn vrouw mij er enkele malen volledig uit. Haar middenmotortje trok haar sneller omhoog dan het wondertje in mijn voorwiel en echt enthousiast werd ik daar niet van. 'Gebrekkige conditie' meende ik Fietske te horen mompelen, terwijl ik enige aanmoedigen riep die niet vragen om vermelding. Niet al te luidruchtig natuurlijk, want ik ken mijn manieren. Ik beken dit alles met moeite, maar het kan geen kwaad je zwakheden te etaleren.

Toen ik enkele dagen later weer een tripje maakte door het wat plattere land van mijn eigen streek, kreeg ik daar vaag een goed humeur van. In het plaatsje Harreveld was een televisieploeg van Omroep Gelderland in de weer en omdat ik vermoedde dat mijn fietsheldendaden in Sauerland zelfs waren doorgedrongen tot mijn eigen streek besloot ik snel door te fietsen. Zo kwam ik in Zieuwent terecht, een dorp dat al vanaf ver de aandacht op zich vestigt door de hoge toren van een heuse kathedraal. Omdat mijn vader in de twintiger jaren van de vorige eeuw als schildergezel daar enige verfraaiende werkzaamheden heeft verricht, bracht ik een kort bezoek aan dit godshuis. De overtuigend in Jugendstil geschilderde taferelen bleken de tand des tijds goed te hebben doorstaan.

Weer buiten viel mijn oog op een bankgebouw dat er nogal fietswinkel-achtig uitzag. Op de gevel hing een spandoek met daarop in grote letters de voor meerdere interpretaties vatbare aanmoediging 'Van de bank op de fiets'. In de etalage vroegen enkele modellen van Multicycle om mijn aandacht terwijl in de werkplaats een vrolijk gezongen carnavalslied mijn nieuwsgierigheid alleen maar vergrootte. Na 'Mientje loat mien dees drie dagen…' klonk al even spontaan de volledige tekst van 'Hij was een smokkelaar' en eveneens in driekwartsmaat 'Het hele zakie loopt in z'n nakie' door de open staande deur. Vooral dat laatste lied maakte me uiterst benieuwd naar de reden van zoveel carnavaleske vrolijkheid aan het eind van de zomer. Nu teken ik daar meteen bij aan dat ik geen innige band heb met carnaval in het algemeen.

Bij rijwielzaak Knippenborg bleek het inderdaad een gezellige boel. Naast de rijwielhersteller/volkszanger was een vertegenwoordiger van Focus samen met de eigenaar van het bedrijf druk met het afmonteren van iets wat in mijn volslagen lekenogen leek op een mountainbike. De man was op zijn vrije dag helemaal vanuit Enschede komen rijden omdat 'het hier zo gezellig is en de koffie zo lekker'. Dat laatste kan ik als fundamentalistisch theeleut helaas niet beamen, maar de sfeer was zoals reeds gezegd bijzonder prettig. Terwijl de heren aan de koffie gingen, was men niks te beroerd om mij een kop thee te verstrekken. Zo vernam ik een en ander over de nieuwste ontwikkelingen op fietsgebied naast trotse verhalen over wat de Olympische dames uit deze streek in het verre Brazilië allemaal voor heldendaden hadden verricht. Ook leerde ik dat een middenmotor van nature krachtiger is dan eentje in het voorwiel. Aangename opluchting was dat. In de zaak ging de beamer vast aan, want Jelle van Gorkom zou wat later bij de Olympische Spelen aan de wereld laten zien wat ze in Lichtenvoorde verstaan onder fietscrossen.

Pas toen de felste zonnestralen al enigszins waren geweken, begon ik aan de terugtocht, benieuwd wat het platteland allemaal nog meer aan interessants te bieden had. De streek is werkelijk prachtig. Om alles zelfs nog wat op te leuken, heeft men her en der enkele kerkenpaden aan de vergetelheid weten te ontrukken door ze zorgvuldig op te knappen en via bewegwijzering onder de aandacht te brengen. Voorbij de buurtschap Meuhoek zag ik enkele koeien die er vanwege hun lange horens nogal exotisch bij stonden. Terwijl ik de om aandacht loeiende dieren fotografeerde, vroeg iemand die achteraf dierenarts bleek te zijn of ik behoefte had aan enige toelichting.

Ik had nog helemaal niet gezien dat aan de overzijde van het zandpad enkele boeren bij een koe stonden van wat meer autochtoon postuur die in een soort constructie hing. De dierendokter bleek bezig met een fysiotherapeutische behandeling. De koe had een aandoening aan ruggenwervel of heupen en om het dier enigszins van zijn eigen gewicht te ontlasten had men het aan de achterzijde in een beugel gehangen waarbij de achterpoten nog net de grond raakten. Aan de voorzijde werd het vertroeteld met vers hooi en de koe was duidelijk in haar sas. Waarschijnlijk had de koe, die een jong stiertje bleek te zijn, wat te uitbundig met zijn puberale leeftijdgenoten gestoeid en daarbij enig klein letsel opgelopen. Nadat de beugel was verwijderd ging het dier weer liggen waarna een kereltje van een jaar of tien de tractor behendig opzij manoeuvreerde. Net als bij fysiotherapie voor mensen dient de behandeling nog enige keren te worden herhaald. De dierenspecialist had er alle vertrouwen in dat het helemaal goed zou komen.

Er vielen enkele lichte regendruppels en optimistisch van nature had ik dit keer geen regenjas in mijn standaard bepakking gestopt. De laatste kilometers naar huis gingen dan ook met een wat hogere ondersteuning dan gewoonlijk en zo was ik net voor de bui weer binnen. Ik stelde tevreden vast dat wat je van ver haalt weliswaar lekker is, maar dat de Achterhoek wat fietsen betreft ook veel in z'n mars heeft. Iets waarover wij allemaal moeten nadenken en niet zo'n beetje ook. Jelle, gefeliciteerd met je zilveren medaille!

Over de auteur
Jan Verheijen uit Gaanderen, gepensioneerd kunstdocent en Rome-fietser.

Mijn liefde voor het fietsen is een laatbloeier. In 1998 maakte ik mijn eerste fietstocht naar Rome. Deze onderneming was ingegeven door het verlangen om de trip die mijn vader in 1928 maakte, na te fietsen. Zijn destijds geschreven reisverslag was een belangrijke leidraad bij mijn eerste grote tocht. Tegenwoordig maken mijn vrouw en ik regelmatig tevoren uitgestippelde dagtochtjes van rond 50 kilometer met een GPS-je op het stuur. Op de Expressive SE-premium hoop ik een fors aantal kilometers af te leggen.

Impressie

"Mientje loat mien dees drie dagen"

MULTICYCLE

Bekijk onze nieuwe
collectie fietsen op de website

Social media

U kunt dit artikel eenvoudig delen via social media.