Fietsnieuws

Beuken en kleunen

Gepubliceerd door Nicole van der Linde
Op woensdag, 02 december 2015

Beuken en kleunen

Ja hoor, daar lag ik dan languit. De eerste keer vorst aan de grond in Nederland dit jaar. Nietsvermoedend reed ik ’s ochtends naar mijn werk. Donker nog, fris, handschoenen aan. En natuurlijk lekker doortrappend. Ik kan namelijk niet echt langzaam rijden op mijn MC.

'Net beuken, niet kleunen' riep mijn moeder vroeger altijd. Ik was echt geen wild kind, maar hield wel van doorgaan. Ik moet wel eens aan deze uitspraak denken als ik op mijn MC rijd. Ik betrap mezelf erop dat ik eigenlijk nooit rustig rijd. Zodra ik van huis wegga, gaat de ondersteuning maximaal aan. Ik probeer eigenlijk altijd meteen richting de 25 km/uur te gaan. Gewoon lekker doortrappen. De planning ’s ochtends is toch altijd wat krap en tijd overhouden door er sneller te kunnen zijn is natuurlijk prima. Daarnaast geeft het toch ook wel een kick om lekker hard anderen voorbij te kunnen fietsen.

Maar goed, echt langzaam gaat het dus niet. Ik stuiter dus wel eens van stoepjes af of knal over drempels heen en dat gaat niet altijd bepaald zachtzinnig. Eigenlijk denk ik daarbij nooit na over of de fiets het wel aankan. Mijn man is wat zuiniger en voorzichtiger met zijn MC, maar ik roep dan: 'daar moet die fiets toch tegenkunnen?' En ja hoor, tot zover heeft mijn MC me gelukkig nog nooit in de steek gelaten.

Maar goed, zoals gezegd, ik was op weg, maakte extra vaart om het houten bruggetje op te gaan. Dit is een nogal bijzonder houten bruggetje met halverwege een hoek van 90 graden. Normaal even in de rem knijpen en daarna snel weer door. Maar dat ging nu toch even anders...

Precies in de hoek lag namelijk een kleine ijsplaat. En voor ik het doorhad voelde ik mezelf onderuit glijden en in een soort van slow motion vallen. Een rare beleving. In een seconde realiseer je je wat er gaat gebeuren, je probeert het nog tegen te gaan, maar je weet eigenlijk al dat het te laat is. Daar gleed ik dus languit over de brug. Ik schrok, maar gelukkig leek het mee te vallen. Ik voelde me wat beurs (later bleek ik een paar goede blauwe plekken rijker te zijn), maar was even bang niet meer verder te kunnen fietsen. Behalve een scheve koplamp leek mijn MC verder ongedeerd. Geen aanlopende wielen en de accu functioneerde nog goed. Ik kan uiteindelijk mijn reis gewoon voortzetten. Ik moet wel bekennen dat ik het sindsdien even wat rustiger aan doe. De schrik zit er wel een beetje in. Niet meer helemaal vol de bochten in. Als arts en moeder (die haar kinderen wel braaf met helmpjes laat fietsen) schoot het nut van een helm me even door het hoofd...

Eind goed al goed. Ik blijk tegen een stootje te kunnen, maar mijn MC gelukkig ook.

Over de auteur
Nicole van der Linde, 38 jaar, woont in de omgeving Den Haag-zuid. Ze is arts en moeder van 2 kinderen. Ze fietst dagelijks zo'n 10 tot 20 km aan woon-werk verkeer. Ze is sinds mei 2014 de trotse eigenaar van een Expressive-E.

 

Impressie

daar moet die fiets toch tegen kunnen.

MULTICYCLE

Bekijk onze nieuwe
collectie fietsen op de website

Social media

U kunt dit artikel eenvoudig delen via social media.